Loading
Notice: Undefined offset: 0 in /var/www/vhosts/92/229171/webspace/httpdocs/sophiehelenedirven.nl/wp-content/plugins/pionect/pionect.php on line 129
SEO NAME

MEMORY YOUR MEMORY

SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME
SEO NAME

MEMORY

Dementie tast je kortetermijngeheugen aan, maar naarmate de tijd vordert ook je langetermijngeheugen.
En wat is er erger dan het verliezen van je mooiste, dierbaarste herinneringen?

Met dit persoonlijke memoryspel kunnen dementerenden hun geheugen trainen met hun eigen mooiste herinnering. Op de memorykaartjes staan afbeeldingen die de dementerenden zelf hebben getekend om hun herinnering te verbeelden. Met het spel trainen ze niet alleen hun geheugen, maar blijven hun mooiste herinneringen ook bewaard. Tegelijk geven ze een herinnering door aan hun medespelers: stof voor een goed gesprek over vroeger.

Dit spel heeft de meeste waarde voor patiënten die zich in een vroeg ziektestadium bevinden, zoals Mild Cognitive Impairment.

Persoonlijke verhalen

 

07-02-1951

Joopie van Tammerijn (86 jaar) trouwde in een zachtblauwe jurk met donkerblauwe dingetjes en een wit, puntig boeket. Haar man, Bram van Tammerijn, had een grote mond en droeg een zwart pak met een donkere stropdas. Ze trouwden in het stadhuis aan de Coolsingel in Rotterdam.

21-11-1951

Setney Lansheuvel (86 jaar) is op de dag van haar trouwerij in Paramaribo bevallen van haar tweeling Rinja en Lydia. De bevalling verliep voorspoedig. Ze verhuisde later naar Nederland, omdat haar man daar werk had gevonden. Setney vindt het fijn hier: “In Nederland is het altijd lekker fris, in Paramaribo was het zo warm.”

1963

Margarita (90 jaar) vloog van Spanje naar Nederland om vakantie te vieren. Daar ontmoette ze haar grote liefde, waarmee ze tot zijn dood in Rotterdam een gelukkig leven leidde. Samen kregen ze een Spaans/Nederlandse dochter.

1960-1965

Plony Dekker emigreerde met tientallen andere vrouwen naar Nieuw-Zeeland. Samen met hun gezinnen gingen ze op zoek naar werk, geluk en liefde. Na vijf jaar in Nieuw-Zeeland verhuisde Plony weer terug naar Nederland met haar gezin om hun leven hier weer verder op te bouwen. Plony’s verhaal is een van de verhalen van Bride Flight.

1968

Terwijl hij zijn verhaal vertelt, beginnen de ogen van Gerard (62 jaar) weer te twinkelen. De mooiste herinnering is zijn ontmaagding met Vera. Hij was toen 22 jaar oud en ontmoette haar via zijn werk. Voor hun avond begon, liep hij langs de seksshop waar hij ontdekte dat de condoomautomaten het niet deden. Gelukkig bedacht hij een oplossing: een plastic zakje met een elastiekje eromheen. Comfortabel was het niet, maar het werkte. Gerard en Vera beleefden een wilde nacht, waarbij de spullen die op zijn bed stonden alle kanten op vlogen. Helaas is het nooit wat geworden tussen de twee.

1979

Lenij van Leuteren adopteerde met haar man hun 8 maanden oude zoon in Breda: haar grootste droom kwam uit. Ze kan zich die dag nog goed herinneren. “Het was mooi weer, de zon scheen en de vogeltjes floten. We stapten met z’n tweetjes in de auto, en kwamen met z’n drieën weer thuis. Dat was de mooiste dag van mijn leven.”

TESTFASE

Tijdens de testfase bleken de meningen over het spel te verschillen. Een van de bewoners die aan het spel had mee gewerkt “vond er niet zo veel aan” en had eigenlijk helemaal geen zin om het spel te spelen. Terwijl haar dochter laaiend enthousiast was en aangaf dat zij zelf ook graag het spel wilde hebben. Een andere bewoonster met wie ik het spel heb gespeeld was er ook over te spreken, ze herkende de herinneringen van haar medebewoners en had zelf ook graag meegedaan aan het spel! Ze herkende het spel nog van uit haar jeugd, “oh wat leuk dit speelden we vroeger ook altijd!” Gerard, een van de jongere dementerenden moest erg lachen om zijn eigen spel en dan vooral om zijn eigen tekeningen. Je zag hem weer helemaal opbloeien!

MAKING OF
De tekeningen van de dementerenden in het “Memory your memory”-spel zijn gedigitaliseerd en in eikenhout gegraveerd. De kaartjes zijn stootvast, contrastrijk en extra dik. Dat maakt het spel gebruiksvriendelijk voor dementerenden, familie, verzorgers en begeleiders.

Mijn grote dank gaat naar de bewoners van het verzorgingstehuis Humanitas. Zonder hen was dit spel niet tot stand gekomen.